• Wartość Pieniądza w Czasie

    Posted on November 3, 2013 by in Wymaganiami

    Zagadnienie wartość pieniądza w czasie jest związana z bankowością odsetkową, w której emisja pieniądza jest związana z pobieraniem odsetek za udzielone pożyczki przez banki klientom i dobie wzajemnie oraz jego drukowaniem przez bank centralny pieniędzy. Zarówno pobieranie odsetek, jak i drukowanie pieniędzy generuje inflacje pieniądza.

    W skrajnych przypadkach kiedy pożyczki są udzielana bez szans na ich zwrot może się pojawić załamanie takiego systemu objawiające się powstawaniem długotrwałej deflacji.

    Obecnie pieniądz w większości gospodarek nie ma parytetu, czyli nie jest wymienialny na stała ilość powiązanego zabezpieczenia – czyli na przykład na ustaloną wagę złota lub dowolnego innego towaru o dużej zbywalności. Tym samym wartość pieniądza jest również znacząco podatna na zmiany gospodarcze na rynku jego obiegu oraz na jego wykupywanie lub sprzedaż na rynkach walutowych. Pieniądz podlega arbitrażowi, co oznacza, że jeżeli jedna waluta traci na wartości to występuje tendencja zamiany jej na inną bardziej wartościową walutę i jednoczesne przeszacowywana sprzedawanej i kupowanej waluty wskutek współzależności transakcji.

    Wartość pieniądza w czasie

    Wartość pieniądza w czasie zmienia się w zależności od poziomu inflacji, dlatego dla porównania wartości kapitału zgromadzonego na danych dzień z wartością kapitału zgromadzonego na inny dzień konieczne jest przeszacowanie wartości kapitału do tej samej miary w tym samym okresie, by wartości z różnych okresów były porównywalne.

    CV = PV \frac{1}{(1 + I)^{n}} = PV \prod_{i=1}^{n} \frac {1}{(1 + I_i)}

    • CV – aktualna wartość kapitału.
    • PV – przeszła wartość kapitału.
    • I – wskaźnik efektywnej inflacji w okresie.
    • Ii – wskaźnik inflacji w danym okresie.
    • n – liczba okresów pomiędzy aktualną wartością kapitału, a przeszła wartością kapitału.

    Efektywna wartość inflacji

    Dla wyliczenia zmiany wartości pieniądza w czasie wymagane jest przeliczenie wartości inflacji podawanej w stosunku rocznym na wartość efektywną inflacji dla mniejszych okresów przykładowo miesięcznych.

    1 + Iyearly = (1 + Imonthly)12

    • Iyearly – inflacja roczna.
    • Imonthly – efektywna inflacja miesięczna.

    I_{monthly} = (1 + I_{yearly})^\frac{1}{12} - 1

    Efektywna wartość odsetek od kapitału

    1 + Ryearly = (1 + Rmonthly)

    • Ryearly – odsetki rocznie.
    • Rmonthly – efektywne odsetki miesięcznie.

    R_{monthly} = (1 + R_{yearly})^\frac{1}{12}

    Wartość lokaty kapitałowej w czasie

    CV = PV\left ( \frac{1+R}{1+I}\right )^n=PV\prod_{i=1}^n \frac{1+R_i}{1+I_i}

    • CV – aktualna wartość kapitału.
    • PV – przeszła wartość kapitału.
    • R – wartość odsetek od kapitału.
    • I – wartość inflacji.
    • n – liczba okresów.
    • Ri – wartość odsetek w okresie.
    • Ii – wartość inflacji w okresie.

    Należność – uprawnienie jednostki do otrzymania świadczenia pieniężnego od drugiej osoby fizycznej lub prawnej, czyli od dłużnika za, np. dostawę wyrobów, świadczone usługi itp.
    Rachunkowość -proces identyfikowania, pomiaru i komunikowania informacji ekonomicznych wykorzystywanych przy ocenie podmiotów gospodarczych oraz podejmowania decyzji przez użytkowników informacji zarówno wewnętrznych, jak i zewnętrznych.
    Zasady rachunkowości – zasada memoriału, zasada współmierności, zasada domniemania kontynuacji działania, zasada ostrożnej wyceny, zasada istotności, zasada ciągłości, zasada indywidualnej wyceny.
    Metody rachunkowości –

    1. Podmiotowa – Pomiar i rejestracja zdarzeń gospodarczych oraz stan środków rozpatruje się z punktu widzenia danej jednostki.

    2. Bilansowa Zasoby gospodarcze i związane z nimi zdarzenia ujmowane są dwustronnie.

    3. Momenty i okresy sprawozdawcze – Określanie stanów środków gospodarczych w danym momencie. Zdarzenia gospodarcze ujmowane są w określonym okresie sprawozdawczym (obrachunkowym).4. Wyceny – Ujmowanie tylko tych zdarzeń gospodarczych, które można określić wartościowo (pieniężnie).5. Grupowania- Tworzenie w ramach podmiotu jednorodnych grup na podstawie selekcji lub logicznej klasyfikacji.
    Bilans – to dwustronne zestawienie wartości zasobów majątkowych, czyli aktywów oraz źródeł ich finansowania, czyli pasywów, sporządzony na dany dzień i w określonej formie.
    Elementy składowe sprawozdania finansowego: rachunek wyników, bilans, przepływy pieniężne, informacja dodatkowa, sprawozdanie zarządu z działalności
    Aktywa – to kontrolowane przez jednostkę zasoby majątkowe o wiarygodnie określonej wartości powstałe w wyniku przeszłych zdarzeń, które spowodują w przyszłości wpływ do jednostki korzyści ekonomicznych. (srodki trwale, kasa, rachunek biezacy, materialy,rachunek bankowy)
    Aktywa trwałe – to ta cześć to ta cześć aktywów jednostki, które nie są zaliczone do aktywów obrotowych. Będą one przysparzały jednostce korzyści przez okres dłuższy niż 1 miesiąc od dnia bilansowego.
    Pasywa – część (strona) bilansu obejmująca źródła finansowania (pochodzenia) środków gospodarczych z podziałem na własne (kapitały, fundusze) i obce (zobowiązania) (kapital zakładowy, zobowiązania wobec dostawcow, zobowiązania wobec budżetów, wynagrodzenia dla pracownikow, kredyty i pozyczki)
    Zasady sporządzania bilansu

    1. Zasada jasności: polega na tym, aby poprzez właściwą klasyfikację pozycji bilansowych oraz odpowiednią ich szczegółowość umożliwić odbiorcom informacji jak największą czytelność bilansu.

    2. Zasada ciągłości bilansowej: polega na tym, że należy zapewnić, aby bilans zamknięcia był równoczesny z bilansem otwarcia.

    3. Zasada prawdziwości: należy odzwierciedlić wszystkie środki gospodarcze i źródła ich pochodzenia będące własnością danego przedsiębiorstwa, mimo, że mogą się znajdować poza przedsiębiorstwem, np. środki trwałe wydzierżawione innym podmiotom; odzwierciedlenie musi być zgodne z rzeczywistym stanem.
    Cechy bilansu – 1. kompletność i udokumentowanie zawartych w nim informacji, czyli pełne i zweryfikowane (np. w wyniku inwentaryzacji) dane na temat całkowitego majątku przedsiębiorstwa oraz źródeł jego pochodzenia; 2. podział pozycji bilansu na grupy o zbliżonej treści ekonomicznej oraz z uwzględnieniem charakteru, w jakim występują w przedsiębiorstwie; 3. moment bilansowy, czyli ściśle oznaczony czas, dla którego ustala się stan wszystkich pozycji bilansowych (z reguły przełom dwóch kolejnych okresów sprawozdawczych); 4.pieniężną wyceną wszystkich składników bilansu przy zastosowaniu tej samej waluty (z reguły krajowej); 5. równowagę bilansową, polegającą na tym, że sumy aktywów i pasywów są zawsze sobie równe.
    Zasada podwójnego zapisu – na dwóch kontach księgowych, po przeciwnych stronach, w tej samej kwocie.
    Zobowiązanie – jest to stosunek prawny, w którym jedna osoba (wierzyciel) może zadać od drugiej (dłużnika) świadczenia, a ta ostatnia powinna to świadczenie spełnić
    Konta dzielimy na: Bilansowe, Niebilansowe, Pozabilansowe
    Konto to podstawowe urządzenie księgowe służące do rejestracji jednorodnych co do rodzaju i treści operacji gospodarczych.(zdarzeń księgowych). Każdy składnik bilansu posiada odrębne konto na którym rejestruje się stan początkowy, wszelkie zwiększenia i zmniejszenia, oraz stan końcowy. W dydaktyce używane jest konto teowe . Jego nazwa pochodzi od podobieństwa do wielkiej litery T. Ma ono charakter dwustronny.
    Funkcjonowanie kont aktywów – Konto bilansowe aktywów funkcjonuje w ten sposób, że salda początkowe (Sp.) inaczej Bilans otwarcia (Bo.) wpisujemy po stronie debetowej. (Mówimy wtedy, że konto zostało otwarte). Obroty konta zwiększające jego stan początkowy rejestruje się po stronie debetowej, natomiast obroty zmniejszające – po stronie kredytowej. Zamknięcie konta polega na porównaniu wszystkich zapisów debetowych z kredytowymi. Różnica stanowi saldo końcowe (Sk.) – inaczej (Bz.) i jest wpisywana po stronie kredytowej . Saldo to jest jednak nadal tzw. Saldem debetowym
    Konto aktywne – Wn = saldo początkowe zwiekszenie + | Ma = zmiejszenia – saldo koncowe
    Konta aktywne – srodki trwale, kasa, rachunek biezacy, materialy,rachunek bankowy
    Funkcjonowanie kont pasywów – Można powiedzieć, że konta pasywów są „lustrzanym odbiciem” kont aktywów. Bilans otwarcia (Bo.) wpisujemy po stronie kredytowej. (Mówimy wtedy, że konto zostało otwarte). Obroty konta zwiększające jego stan początkowy rejestruje się po stronie kredytowej, natomiast obroty zmniejszające – po stronie debetowej. Zamknięcie konta polega na porównaniu wszystkich zapisów debetowych z kredytowymi. Różnica stanowi saldo końcowe (Sk.) – inaczej (Bz.) i jest wpisywana po stronie debetowej . Saldo to jest jednak nadal tzw. Saldem kredytowym.
    Konta pasywne – Wn = zmiejszenie – saldo koncowe| Ma = saldo początkowe zwiekszenie
    Konta pasywne – kapital zakładowy, zobowiązania wobec dostawcow, zobowiązania wobec budżetów, wynagrodzenia dla pracownikow, kredyty i pozyczki
    Konto “Rozliczenie zakupu” służy do – powiązania dostawy przyjętej dostawy (PZ) z fakturą VAT, zbadania jakości, kompletności dostaw (ustalenia niedoborów, nadwyżek i szkód), ustalić różnice cen (odchylenia), koszty zakupu, rozliczyć VAT naliczony.
    Odchylenie standardowe – statystyczna miara rozproszenia wyników wokół wartości oczekiwanej, określająca ryzyko osiągnięcia tej wartości
    Zasada podwójnego zapisu – Każda operacja gospodarcza (zdarzenie księgowe) musi być rejestrowana zgodnie z zasadą podwójnego zapisu, czyli: na dwóch kontach księgowych, po przeciwnych stronach, w tej samej kwocie.
    Operacja gospodarcza –jest to zdarzenie gospodarcze ujęte wartościowo i podlegające ewidencji. Operacje gospodarcze zapisuje się na podstawie dowodów księgowych. W zależności od charakteru składników bilansu, których dotyczy operacja , wyróżnia się cztery typy operacji gospodarczych
    Środek trwały- to składnik rzeczowych aktywów przedsiębiorstwa, wyróżniający się następującymi cechami: długim czasem użytkowania (powyżej 1 roku), postacią rzeczową (w przeciwieństwie do wartości niematerialnych i prawnych), jest zdatny do użytku i używany na potrzeby przedsiębiorstwa
    Amortyzacja księgowa służy przypisaniu ceny nabycia lub kosztu wytworzenia środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do całego okresu ekonomicznej użyteczności tych aktywów. Suma odpisów amortyzacyjnych stanowi umorzenie.
    Środki pieniężne- Banknoty i monety oraz rozrachunkowe jednostki pieniężne krajowe i zagraniczne, tak w gotówce, jak i na rachunkach bankowych lub w formie lokaty pieniężnej, czeki i weksle obce płatne w ciągu trzech miesięcy od daty ich wystawienia oraz metale szlachetne, jeżeli nie są zaliczane do rzeczowych składników majątku obrotowego
    Obrót gotówkowy- polega na przyjmowaniu i wypłacaniu z kasy. Powinien być on ograniczony do minimum, ze względu na bezpieczeństwo, zniszczenie lub kradzież środków pieniężnych
    Obrót bezgotówkowy- polega na regulowaniu rozrachunków pomiędzy przedsiębiorstwami za pośrednictwem banku. W obrocie gospodarczym rozliczenia pieniężne z tytułu dostaw, usług pomiędzy różnymi kontrahentami dokonywane są w formie rozliczeń gotówkowych i bezgotówkowych.
    Weksel – rodzaj papieru wartościowego, imiennego lub na zlecenie, w którym wystawca weksla zobowiązuje się bezwarunkowo, że inna osoba (trasat) dokona na rzecz odbiorcy weksla (remitenta) zapłaty określonej sumy pieniężnej (weksel trasowany), albo sam przyrzeka, że zapłaci sumę wekslową odbiorcy weksla (weksel własny, sola weksel).
    Rodzaje weksli – Weksel trasowany, Weksel własny, Weksel niezupełny (in blanco), Rymesa komisowa, Trata komisowa, Rekta-weksel, Weksel piwniczny.
    Funkcje weksla – funkcja kredytowa – weksel w roli pieniądza jako zapłata za towar lub usługę, funkcja płatnicza – weksel jako surogat pieniądza, można nim dokonywać zapłaty, funkcja gwarancyjna – weksel może stanowić zabezpieczenie zobowiązań pieniężnych istniejących w chwili ich wystawienia i przyszłych, funkcja obiegowa – wierzytelność wekslowa może być przenoszona w drodze indosu na inne osoby, funkcja refinansowa – przedstawienie weksla do dyskonta w banku pozwala posiadaczowi weksla uzyskać sumę wekslową, pomniejszoną o prowizję banku przed terminem płatności weksla.
    Obrót materiałowy – Obrót materiałowy to cykl działań związanych z zakupami materiałów, ich magazynowaniem oraz z ich wydawaniem do zużycia.
    Dokumenty materiałowe – dokumenty przychodowe: Pz (przyjęcie materiałów z zewnątrz), P (magazyn przyjmie);, dokumenty rozchodowe: Rw (pobranie materiałów – rozchód wewnętrzny), W (magazyn wyda), Wz (wydanie materiałów na zewnątrz – rozchód zewnętrzny); inne: Zw (zwrot materiałów), Mm (przesunięcie międzymagazynowe), Po (przyjęcie odpadu technologicznego).
    Ewidencja materiałów – ewidencja ilościowa – prowadzi ją magazynier lub upoważniona przez niego osoba w formie np. luźnych kartotek odrębnych dla każdego rodzaju materiału z podziałem na materiały własne, dostawy z zewnątrz, w odbiorze oraz zapasy obce; ewidencja ilościowo-wartościowa – prowadzona z reguły w formie kartoteki techniką przebitkową lub nieprzebitkową w przekroju każdego magazynu. Układ kartoteki musi odpowiadać kartotece ilościowej prowadzonej w magazynie; ewidencja wartościowa – można ją prowadzić na jednym koncie zbiorczym lub na kontach syntetycznych odpowiadających przekrojowi klasyfikacyjnemu roli materiału w procesie wytworzenia (np. materiały podstawowe, pomocnicze).
    Klasyfikacje materiałów – materiały podstawowe, materiały pomocnicze, paliwa, części zapasowe maszyn i urządzeń, opakowania, odpadki
    ceny rzeczywiste zakupu – wynikają z rachunku (faktury) dostawcy. Rozumiemy przez nią: przy zakupach krajowych – cenę płaconą za materiały pomniejszoną o podatek od towarów i usług; przy zakupach z importu – cenę podaną przez dostawcę zagranicznego w walucie obcej, przeliczoną na złote polskie według średniego kursu NBP powiększoną o cło i podatek akcyzowy.
    ceny rzeczywiste nabycia – aby sprowadzić zakupione materiały do magazynu, firma musi ponieść dodatkowe koszty, tzw. koszty zakupu (transport, ubezpieczenie, ewentualnie różne opłaty). I to koszty zakupu powiększają wartość zakupionych materiałów do ceny nabycia.
    stałe ceny ewidencyjne – są to ceny, ustalone przez jednostkę na pewnym planowanym poziomie. W dłuższym okresie ceny te nie ulegają zmianom, pomimo często występującymi różnicami pomiędzy rzeczywistą ceną zakupu, a stałą ceną ewidencyjną. Różnice te noszą nazwę odchyleń od cen ewidencyjnych materiałów.
    FIFO (ang. First In, First Out – pierwsze przyszło, pierwsze wyszło)
    Jedna z metod wyceny zapasów, oparta o założenie, że sprzedaży podlegają w pierwszej kolejności zapasy najstarsze tzn. najwcześniej zakupione. Metoda najczęściej stosowana w sytuacji stałych cen lub niewielkiej inflacji.
    LIFO (ang. Last In, First Out – ostatnie przyszło, pierwsze wyszło)
    Jedna z metod wyceny zapasów, oparta o założenie, że sprzedaży podlegają w pierwszej kolejności zapasy najświeższe. Jest sprzeczna z zasadami gospodarki magazynowej. Metoda ta ma zastosowanie najczęściej w przypadku wysokiej inflacji. Pozwala wtedy rzetelniej wycenić koszt produkcji i sprzedanych towarów. Nie zaniża przez to sztucznie kosztów i kształtuje wartość zysku księgowego na poziomie zbliżonym do rzeczywistego. Ma tym samym wpływ na wysokość płaconego podatku od dochodu. Z tego też powodu Międzynarodowe Standardy Rachunkowości preferują metodę FIFO, zezwalając jednak na stosowanie metody LIFO
    VAT naliczony – Podatek naliczony wynika z oryginałów faktur zakupu, które podatnik otrzymuje od sprzedającego w momencie dokonywania transakcji zakupu towaru lub usługi.
    VAT należny – Podatek należny określić można jako podatek wynikający z faktur sprzedaży, który powinien być odprowadzony do Urzędu Skarbowego.
    Przychody – wzrost w kapitale własnym wynikający ze wzrostu w aktywach otrzymanych w zamian za odstawę dóbr lub usług
    Wynik finansowy – różnica pomiędzy przychodami a kosztami ich uzyskania obliczona dla określonego przedsiębiorstwa w wybranym okresie sprawozdawczym. Dodatni wynik finansowy jest nazywany zyskiem, zaś ujemny stratą. Wynik finansowy podzielony przez wartość przychodu lub zaangażowanego kapitału jest nazywany rentownością.
    Koszty – Koszt całkowity produkcji jest to suma kosztów stałych całkowitych i kosztów zmiennych całkowitych.
    Koszty rodzajowe – w rachunkowości, koszty w układzie rodzajowym – tzw. koszty proste bieżącej działalności, które faktycznie zostały poniesione, przedstawione w podziale na rodzaje. Koszty rodzajowe odpowiadają na pytanie ile i jakiego rodzaju koszty zostały poniesione.
    Koszty finansowe – koszty związane z operacjami finansowymi, np. dyskonto weksli, odsetki od kredytów, odsetki za zwłokę w zapłacie wierzycielom, ujemne różnice kursowe itp..
    Koszty stałe obejmują te wszystkie wydatki, które związane są z funkcjonowaniem przedsiębiorstwa i nie zależą od wielkości wytwarzanej produkcji. Są to głównie koszty zużycia kapitału trwałego (amortyzacja), opłaty dzierżawę terenu, koszty funkcjonowania administracji, koszty ogrzewania, oświetlenia, odsetki od kredytów itp. Nawet gdy przedsiębiorstwo nie produkuje, np. z powodu strajku pracowników, musi ponosić wymienione koszty.
    Koszty zmienne obejmują przede wszystkim koszty zużytych surowców, materiałów, koszty ruchu maszyn i urządzeń oraz koszty robocizny bezpośredniej.
    Straty i zyski nadzwyczajne – skutki finansowe zdarzeń powstających niepowtarzalnie, poza zwykłą działalnością jednostki, a w szczególności spowodowanych zdarzeniami losowymi, zaniechaniem lub zawieszeniem pewnego rodzaju działalności (w tym również istotną zmianą metod produkcji lub sprzedażą zorganizowanej części jednostki) oraz postępowaniem układowym lub naprawczym
    Wydatek, w ujęciu ekonomicznym, jest to każdy rozchód środków pieniężnych z kasy lub rachunku bankowego jednostki gospodarczej, w związku z zapłatą za określone dobra lub usługi w związku z regulowaniem różnych zobowiązań jednostki. Istnieje tu zasada, że nie każdy wydatek jest kosztem, ale każdy koszt wiąże się z wydatkiem
    Zasada współmierności w rachunkowości polega na tym, że koszty poniesione w celu osiągnięcia określonych przychodów muszą być ujęte w księgach rachunkowych w tym samym okresie rozrachunkowym, co osiągnięte przychody. Dotyczy to głównie kosztów bezpośrednich, np. kosztów wytworzenia sprzedanych wyrobów.
    Finanse to ogół zjawisk ekonomicznych związanych z ruchem pieniądza w procesie podziału i wymiany bogactwa. Na ruch pieniądza składa się: gromadzenie, wydawanie oraz podział środków pieniężnych.
    Funkcje finansów – stymulacyjna (hamowanie lub pobudzanie działalności gospodarczej), rozdzielcza, ostateczna – gdy przy zakupie danego produktu (usługi) wypada on z rynku, transakcyjna – gdy jest przeprowadzany szereg transakcji, transferowa – gdy pieniądz przemieszcza się na rynku bez ruchu towarów i usług, Fiskalna – gromadzenie funduszy przez podatki, obligacje, przedsiębiorstwa i banki, Kontrolna
    Próg rentowności to taka wielkość produkcji przedsiębiorstwa, przy której przychód uzyskany ze sprzedaży wyrobów jest równy kosztom poniesionym na ich wytworzenie. Wynik finansowy dla progu rentowności wynosi 0, dopiero zwiększenie sprzedaży będzie powiększało poziom zysku, natomiast zmniejszenie – straty. Próg rentowności może być wyznaczany jako próg ilościowy lub wartościowy. Może on ponadto informować, jaką część zdolności produkcyjnej (lub przewidywanego popytu) trzeba wykorzystać, aby ponoszone koszty zrównoważyć przychodami ze sprzedaży.
    Dźwignia Finansowa – Zjawisko dźwigni finansowej związane jest z wykorzystaniem kapitałów obcych w celu podniesienia efektywności wykorzystania kapitałów własnych. Dodatni efekt dźwigni finansowej występuje, gdy w miarę powiększania się udziału obcych kapitałów w finansowaniu majątku rośnie stopa zyskowności kapitałów własnych (przy stopie odsetek od zaciągniętych kredytów niższej od zyskowności majątku przedsiębiorstwa) DOL = EBIT (0)/ EBIT (0) – O (d)
    Dźwignia Operacyjna – Zjawisko dźwigni polega na tym, że każdy przyrost wielkości sprzedaży powoduje ponadproporcjonalny przyrost zysku. Ilustracją wpływu zmian poziomu sprzedaży na poziom zysku jest stopień dźwigni operacyjnej (degree of operating leverage), który opisuje następująca formuła: DOL = %DEBIT/%D S
    Dźwignia połączona to mechanizm, związany z połączeniem dźwigni operacyjnej i finansowej. Iloczyn stopnia dźwigni finansowej i operacyjnej stanowi tzw. stopień dźwigni połączonej. Wzór DTL = DFL * DOL
    Rentowność jest to miara efektywności gospodarowania. Obliczana jest ona jako stosunek zysku do danej wielkości finansowej, której rentowność jest wyznaczana. W finansach pojęcie rentowności odnosi się zarówno do przedsiębiorstw, inwestycji jak i papierów wartościowych. Najczęściej wyrażana jest ona procentowo.
    Wskaźnik rentowności kapitału własnego informuje o wielkości zysku netto, przypadającego na jednostkę kapitału zainwestowanego w przedsiębiorstwie. Jest miarą efektywności wykorzystania kapitału własnego przez spółkę w danym okresie. Wzór ROE = zysk netto/ kapitał własny
    Wskaźnik zadłużenia kapitału własnego określa stopień zaangażowania kapitału obcego w stosunku do kapitałów własnych. Wzór : Wskaźnik zadłużenia = zobowiązania ogółem/ kapitał własny
    Wskaźnik bieżącej płynności informuje, czy i w jakim stopniu bieżące aktywa pokrywają bieżące pasywa. Innymi słowy, pokazuje zdolność firmy do regulowania swoich zobowiązań środkami obrotowymi. Jest on traktowany jako wskaźnik bezpieczeństwa, mierzący płynność środków.
    Wartość pieniądza w czasie zmienia się w zależności od poziomu inflacji, dlatego dla porównania wartości kapitału zgromadzonego na danych dzień z wartością kapitału zgromadzonego na inny dzień konieczne jest przeszacowanie wartości kapitału do tej samej miary w tym samym okresie, by wartości z różnych okresów były porównywalne.
    Wartość przyszła – to wartość zainwestowanego przez nas kapitału w przyszłości. Początkowy kapitał powiększony jest o należne odsetki w okresie realizacji inwestycji.
    Wartość bieżąca – jest to określenie dzisiejszej wartości kapitału, który uzyskujemy w przyszłości. Metodę polegającą na poszukiwaniu bieżącej wartości przy danej wartości przyszłej określa się jako dyskontowanie (aktualizacja)
    Zobowiązanie – to wynikające z przyszłych zdarzeń obowiązki wykonania świadczeń o wiarygodnie określonej wartości, które spowodują wykorzystanie już posiadanych lub przyszłych aktywów jednostki.
    Zobowiązanie długoterminowe – to ta cześć zobowiązań jednostki, które są wymagalne po upływie 12 miesięcy od dnia bilansowego.
    Materiały – rzeczowe składniki majątku obrotowego zużywane w jednym cyklu produkcyjnym, przekazujące swą wartość produktom pracy; obejmują one surowce, materiały podstawowe i pomocnicze, paliwo, części zamienne, półfabrykaty, opakowania, odpadki.
    Pozostałe koszty operacyjne – koszty nie związane bezpośrednio ze zwykłą działalnością operacyjną, jak np.: odpisane należności przedawnione i nieściągalne, zapłacone kary i odszkodowania, utworzone rezerwy na należności wątpliwe lub na spodziewane straty itp.
    Pozostałe przychody operacyjne – przychody nie związane bezpośrednio z działalnością podstawową (operacyjną); obejmują one przychody ze sprzedaży składników majątku trwałego, dotacje, otrzymane kary, grzywny, darowizny, a także przedawnione lub umorzone zobowiązani
    Rachunek bankowy – rachunek (konto) prowadzony przez bank, na którym – zgodnie z umową – jednostka gromadzi środki pieniężne (wpłaty gotówkowe i bezgotówkowe) oraz z którego dokonuje zapłat

You must be logged in to post a comment.